Obrona (apologetyka) okultyzmu. Dlaczego jest to dziedzina równoważąca naukę i religie – cześć 1: Wstęp. Omawiane tematy i obrona Wiedzy Tajemnej

Witam Wszystkich w nowym wpisie 😊. Dziś zaczniemy nowy cykl wpisów, będących serią wypowiedzi obronnych broniącyxh okultyzmu. Jest to seria potrzebna ze względu na ataki ze strony ludzi nauki i ludzi różnych religii i nurtów filozoficznych. 

Tym krótkim wstępem zaczynamy dzisiejszy wpis.

Omawiane tematy 

Tematami omawianymi będą tematy takie, jak argumentacja naukowa przeciwko Wiedzy Tajemnej, związek okultyzmu z Kabałą i tradycyjny charakter większości praktyk okultystycznych i modeli okultystycznych Wszechświata. Będę czasem podawać także linki do wpisów o charakterze apologetycznym. Na razie nie jest ich wiele, ale od tego momentu będzie ich trochę. 

Obrona Wiedzy Tajemnej 

A teraz pokrótce zacznę apologetyczny fragment wpisu. Ta właśnie Wiedza Tajemna jest lepsza od religii pod takim względem, że pozwala na kroczenie Ścieżkami zakazywanymi przez mhrocznych teologów bez strachu. Z kolei to jest wiedza lepsza od naukowej dlatego, że jest wolna od filozofii materialistycznej i skrajnego sceptycyzmu. O ile okultysta skutecznie unika toksycznych wzorców i sekciarstwa, może stać się człowiekiem honoru, pełnym Miłości i empatii w większym stopniu, niż ludzie religii, bo kieruje nim serce, a nie narzucone zasady. Gdy trzeba, broni także swoich granic w asertywny sposób. Dlatego też na okultyście spoczywa większa odpowiedzialność za swoje emocje. Zdrowo postępujący okultysta ma w dodatku większy poziom etyczności, niż niektórzy naukowcy (zwłaszcza ci z narcyzmem wielkościowym), ponieważ jest wolny od okowów filozofii materializmu. 

Co do samej Wiedzy Tajemnej,  zawiera ona także elementy wiedzy uznanej przez naukę,  np. astronomia czerpała z astrologii, chemia – z alchemii,  zaś geometria i arytmetyka wyrosły ze sztuk wyzwolonych o tych samych nazwach.

Jeśli chodzi o tło tradycyjne, okultyzm opiera się na tradycji i filozofii starożytnych, jak zauważył Papus w Wiedzy magów i jej zastosowaniach teoretycznych i praktycznych.

Do podobnego wniosku można dojść, przeczytawszy książki Aleistera Crowleya, Dion Fortune, czy też Lona Milo DuQuette. Zwłaszcza, jeśli pozna się ich źródła. 

Na razie to wszystko. Dalszy ciąg rozpoczęte apologetyki napiszę innym razem.